سال نو مبارک...
نفس های سال 90 به شماره افتاده است، تا چند ساعت دیگر سال 1390 سالی که ما دانشجوی کارشناسی ارشد شدیم، سالی که قطار تهران - یزد پر از خاطره شد، سالی که آقای بشارت نو برای روزنامه اش خون گریست، سالی که هتل صفائیه و هتل کاروان و بوفه آقای جعفر فلاح و ساختمان دانشگاه علوم تحقیقات به فضاهای داشته مان اضافه شد، سالی که دوستان تازه ای یافتیم تا با آنها حرف بزنیم، دوست شان داشته باشیم، حرص شان بدهیم، حرص مان بدهند، با همدیگر جر و بحث کنیم، دل مان برایشان تنگ شود، شماره هایشان به لیست تلفن هایمان اضافه شود، سالی که از استادهای تازه حرف های تازه و بغض های تازه یاد گرفتیم، سالی که .... 
سال 90 دارد تمام می شود، خاطره می شود برای همیشه، مثل سال های قبل که حالا فقط عددهایی توی تقویم هستند. می شود به سبک مجری های تلویزیون لبخند زد و گفت: هر روزتان نوروز، نوروزتان پیروز....! اما هر وقت سال نو می شود یاد این کوتاه نوشته از نویسنده ای می افتم که خودش حالا سالهاست به اجبار دور از این خاک خوشبوی پرمهر سفره هفت سین می چیند.
« سال نو را به تمام ایرانیان، به دخترها و پسرها، به پدرها و مادرها، به عاشقانی که عاشقانه همدیگر را دوست دارند، به بچه هایی که لباس نو نخریدند و بزرگوارانه هیچ نخواستند، به همسرانی که فقر را با لبخند تحمل کردند و به تمام ایرانیانی که دور از این خاک خوشبوی پر مهر سفره هفت سین می چینند تبریک می گویم».
برای همه تان آرزوی سالی پر از شادمانی و سلامت می کنم، از تمام دوستانی که از این قلم و نوشته های این وبلاگ به نوعی رنجیدند پوزش می طلبم که از آغاز هدف دوست داشتن و مهر پراکندن بود نه اینکه تخم کین بکاریم.
سخن آخر از زبان الیاس علوی شاعر افغانی که مثل ما سفره هفت سین می چیند:
از بهار تقویم به جا می ماند
از من
استخوان هایی که تو را دوست داشتند.
سال 90 دارد تمام می شود، خاطره می شود برای همیشه، مثل سال های قبل که حالا فقط عددهایی توی تقویم هستند. می شود به سبک مجری های تلویزیون لبخند زد و گفت: هر روزتان نوروز، نوروزتان پیروز....! اما هر وقت سال نو می شود یاد این کوتاه نوشته از نویسنده ای می افتم که خودش حالا سالهاست به اجبار دور از این خاک خوشبوی پرمهر سفره هفت سین می چیند.
« سال نو را به تمام ایرانیان، به دخترها و پسرها، به پدرها و مادرها، به عاشقانی که عاشقانه همدیگر را دوست دارند، به بچه هایی که لباس نو نخریدند و بزرگوارانه هیچ نخواستند، به همسرانی که فقر را با لبخند تحمل کردند و به تمام ایرانیانی که دور از این خاک خوشبوی پر مهر سفره هفت سین می چینند تبریک می گویم».
برای همه تان آرزوی سالی پر از شادمانی و سلامت می کنم، از تمام دوستانی که از این قلم و نوشته های این وبلاگ به نوعی رنجیدند پوزش می طلبم که از آغاز هدف دوست داشتن و مهر پراکندن بود نه اینکه تخم کین بکاریم.
سخن آخر از زبان الیاس علوی شاعر افغانی که مثل ما سفره هفت سین می چیند:
از بهار تقویم به جا می ماند
از من
استخوان هایی که تو را دوست داشتند.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم اسفند ۱۳۹۰ ساعت 13:37 توسط خیلیدور، خیلینزدیک
|
سعه را ارائه نداده اند، تا 29 اسفندماه فرصت دارند به ایمیل استاد مطالب شان را ارسال کنند، در صورت تمایل یک نسخه از تحقیق را برای انتشار در وبلاگ ارسال فرمائید.( نکته کنکوری: با احترام به همه دوستان اگر تحقیقی ارسال می کنید حتماً مواظب باشید کپی - پیست نباشد، چون در عرض کسری از ثانیه افشا می شوید!)
بعد از دریافت اسکار!بسیاری ایرانیان اسکار او را به فراستی تقدیم کردند که یک تنه مقابل این فیلم ایستاد! 
رسانههای اجتماعی شامل چه مواردی است.
ل و منطق می زند، تجربه فوق العاده ای از سفرهای داخلی و خارجی دارد که اگر کمی سرش خلوت تر بود می توانست کتابی ارزشمند باشد، او این شانس را داشته که به بیش از 70 کشور دنیا سفر کند ( گرچه با پول ما! ) با آدم هایی دمخور شده که بسیاری از ما فقط عکس شان را دیده ایم، اما هیچکدام از اینها باعث نمی شود نظر هرچند اشتباه کسی را محکوم یا تخطئه کند، خیلی زود موفق می شود با هر کسی ارتباط برقرار کند، با این همه در نیم سالی که با او دوست هستم هیچوقت ندیدم از اهرم شغلی اش بخواهد استفاده کند، مثل همه ما قطار سوار می شود، تاکسی می گیرد، دانگ اش را حساب می کند و در حالیکه می تواند جای خوب و هتل خوب و مهمانسرای دولتی استفاده کند با ما به هتل می آید و ده هزار تومان مشهور را پرداخت می کند. خیلی ها می پرسند چرا دوست آقای پریزیدنت با آنکه می تواند با یک لب تر کردن انتقالی بگیرد رنج سفرهای هر هفته ای را به یزد به جان می خرد؟!جواب اش را من نمی دانم اما انگار این آخر هفته ها فرصتی است تا از دغدغه های کار پر استرسش فرار کند و سن و سال و موقعیت اجتماعی و شغلی و حاج آقا شنیدن را فراموش کند.... 
که
یگر دست به یکجور خودکشی زدیم و نامه نوشتیم و امضا دادیم که سرکلاس حاضر نشویم، ایشان گفتند که اگر وسط ترم پشیمان شدیم و خواستیم برگردیم دیگر امکان ندارد، برای کوئیز و میان ترم هم خبرمان می کنند و بعد از تحویل اوراق باید فوراً کلاس را ترک کنیم! خانم نوری از همکلاسی های آرام، محجوب و کم حرف کلاس را به عنوان "امین" خود معرفی کردند که در برگزاری امتحان و حضور و غیاب به او کمک کنند و به نوعی رابط کلاس و ایشان باشند که تصمیم خیلی خوبی بود. خیلی از دوستان به خانم نوری تبریک گفتند و قرار شد برایشان در ورودی دانشگاه پلاکارد تبریک بزنیم که به منظور صرفه جویی در بودجه جاری کلاس و پرهیز خانم نوری از تبلیغات رسانه ای! این پشنهاد رد شد. بهرحال از قرار معلوم کلاس آمار کلاس پرماجرایی خواهد بود. نکته جالب اینکه خانم علی حیدری رفرنس را کتاب آقای دکتر عادل آذر عنوان کردند، دنیای کوچک و عجیبی است، سال ۱۳۸۲ من با دو ستاره روی دوش و اسلحه کلاشینکف به دست سرباز نیروی انتظامی بودم و در یکی از حوزه های رای گیری نگهبانی می دادم و با همان شمایل به دکتر آذر رای دادم، چهار سال پیش هم از او که همشهری و دوست و یک استاد به تمام معنی در امر آمار است و از تهران با لیست اعتماد ملی کاندید شده بود، بی مزد و منت حمایت کردم و گوشی موبایلم در نتیجه این حمایت ها نابود شد!! و حالا باز هم من و عادل آذر که این روزها آمار را با سلایق دولتی می چیند و اعلام می کند قرار است یک ترم با هم باشیم... عجب حکایتیست!!بهرحال برای خانم حیدری و باقی دوستان آرزوی موفقیت می کنم، شدید! ( آخرین خبر: بر اساس اعلام امین کلاس آمار روز پنجشنبه ۱۸ اسفند از ساعت ۱۸ تا ۲۰ برگزار خواهد شد).
وده شد!خانم های کلاس که تا این ترم می توانستند در هتل صفائیه ساکن شوند حالا به محض مراجعه با نرده های بلندی روبرو شده بودند که دور تا دور هتل بود و اعلام شد از پذیرش آنها ممانعت به عمل می آید، شاهدان عینی می گویند خانم امپریالیسم خیز برداشته که از این موانع بپرد که بقیه او را مهار کرده اند! آقای دکتر مزیدی سرفصل های درس "برنامه ریزی و سیاست گذاری ارتباطات" را اعلام کرد و قرار شد در گروه های دو نفره کنفرانس بدهیم، از سوی دیگر دوستانی که کنفرانس درس ارتباطات و توسعه را ارائه نداده اند از این کلاس می توانند برای ارائه استفاده کنند.
شود، کف کوپه هم فرشی پهن است که به نظر از زمان رضا خان شسته نشده است. الهی گور به گور شود این رضا خان قزاق ِ دزد که یک کمی این راه آهن را بهتر درست نکرد و دستی به سر و گوش قطارها نکشید!!خیلی زود به هر نفر دو ملحفه سفید و گلدار می دهند، توی یک کیف آبی هم پتوی که بوی نم می دهد به علاوه یک بالش کوچک سهمیه هر نفر است. همسفرها که معمولاً حوصله بحث های خیلی خیلی علمی دانشجوها را ندارند زود می خواهند بخوابند، نمی شود حرف زد، یکجورهایی سبیل نفر روبروئی تان می رود توی چشم شما! با این همه لامپ های خوبی دارد و کوپه را به زیبایی روشن می کند!وقتی تخت ها باز می شود و شش نفر می خواهند بخوابند و لامپ ها را خاموش می کنند، آدم ناخودآگاه حس می کند شب اول قبر است و می گوید: اشهدان لا اله الا الله! خدایا! غلط کردم!! تا صبح با صدای تلق تلق یا به خواب می روید یا اساساً بی خواب می شوید! هنوز ۲۰۰ کیلومتر به مقصد مانده که مهماندار آقای قطار می آید و می گوید: ملافه ها را جمع کنید، داریم می رسیم...!ساعت ۵:۴۰ دقیقه صبح رسیدیم یزد، همه جا تعطیل، در ورودی دانشگاه هم بنابر برخی اخبار تا ساعت ۷ صبح بسته بود. گرفتار شدیم.
های نسبتاً فهیم این مملکت از این دو سرویس ارسال نامه و فایل استفاده می کنند و دهها هزار کار روزانه فقط با کمک این سرویس ها انجام می شود، خیلی سعی کردم در این مورد در وبلاگ چیزی ننویسم، از آن می ترسم که یک روز صبح که از خواب بیدار می شوم و می آیم سراغ این صفحه ببینم تخته اش کرده اند! اما چند نکته را به عنوان یک دانشجوی رشته "ارتباطات" نمی توانم ننویسم:
دنیای دانشجویان ارشد علوم ارتباطات اجتماعی دانشگاه علوم تحقیقات یزد فراتر از عدد و رقم است، زیر پوست هر کدام از این بچه ها دنیای بزرگتری است که گاه آشکارش می کنند و گاه پنهان می ماند. این وبلاگ تنها به نیت ثبت لحظه هایی از این بچه ها به روز می شود که ممکن است زیر غبار موذی زمان از یاد بگریزند.... قرارمان فصل انگور / شراب که شدم / بیا / تو جام بیاور / من جان! ...